Daklozentheater
Strijd tegen armoede
Armoede is ook realiteit in Apeldoorn. Denk maar aan mensen die wekelijks aan moeten kloppen bij de Voedselbank. Een wat denkt u van alle mensen waar bijna niemand meer naar om kijk en het is te vrezen dat dit alleen nog maar erger wordt in deze geïndividualiseerde maatschappij.
We kunnen makkelijk zeggen het is iemands eigen schuld als hij of zij in de problemen komt en wellicht dakloos wordt maar misschien kan men zich voorstellen dat als men narigheid ondervind iemand misschien naar de fles grijpt en op deze manier afglijdt.
Daarom was er op 10 en 11 februari 2010 een theatervoorstelling met de titel "Lazarus" die gespeeld werd door ex-daklozen. Wat het verhaal schrijnend maakt is dat het geen verzonnen verhaal is , maar realiteit want het is door "ervaringsdeskundigen"gebracht.
Het verhaal begint met een moeder met een licht verstandelijk gehandicapte jongen die uit hun huis gezet worden met alleen maar een tas medicijnen bij zich. Bij het verliezen van het legitimatie bewijs blijkt pijnlijk hoe bureaucratisch onze samenleving geworden is.
Dan is er nog een gezin met 5 kinderen waarvan de vader werkeloos geworden is. Hij wil graag goed voor zijn gezin zorgen maar faalt daar steeds weer in en raakt aan de drank met alle gevolgen van dien.
Als je aan deze mensen vraagt wat voel je dan komt het er altijd weer op neer: "ik voel gemis" maar ook zeggen ze "Mensen zijn een medicijn voor elkaar. Je moet elkaar opzoeken".
Het ergste van armoede is "het niet gekend zijn"
Daarom wordt er in dit stuk gezegd : "Het is tijd om op te staan" Dat geld voor mensen die in armoede leven maar dat geld ook voor u en mij. Laten wij als individuen en als kerken deze mensen de hand toe steken om het gemis op te lossen en samen een betere samenleving te maken.
